چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › ولادت
آنکس که آبروی کسی را نمی برد
آنکس که آبروی کسی را نمی برد
دستش به پیش هیچ کسی رو نمی شود
تا از خودت سفر نکنی کی مسافری؟
هرکس پرید و رفت پرستو نمی شود
در خاک آستان علی هر که سر نهاد
راضی به خواب روی پر قو نمی شود
بی خود اسیر هر کس و ناکس مشو بدان
هر ضامنی که ضامن آهو نمی شود
وقتی سرشک آب و گلم را ازل خدا
بر آن نوشت رعیت سلطان دین رضا
در هشتمین نفس که خدا بر زمین دمید
بوی بهشت هفتم او ناگهان وزید
از شش جهت نسیم خبر داد بر دلم
از پنجره ببین که بهار خدا رسید
چار عنصر از ولادت او جان گرفته اند
یعنب زمین به یمن وجودش نفس کشید
از صلب سومین گل رؤیایی خداست
ایران گرفته بوی دو تا لاله ی سپید
از هشت بی خود اینهمه پائین نیامدم
یک حرف بیشتر چه کسی از خدا شنید
توحید حرف محوری دین انبیاست
شرطش فقط ولای علی شاه لافتی است
از برکتت نبود اگر نام نداشتیم
باران نبود غیر بیابان نداشتیم
سوگند بر تو ای سر و سامان زندگی
بی تو نه سر که اینهمه سامان نداشتیم
این حوزه ها نفس به هوای تو می کشند
لطفت نبود این همه سلمان نداشتیم
ای مقصد تمام سفرهای من کجا؟
می رفت دل اگر که خراسان نداشتیم
ما رعیت رهیم که سلطان به جز شما
در ملک و کشور ایران نداشتیم
خون حسین در رگ و ریشه ی من است
علم رضا معلم اندیشه ی من است
هرکس معارف تو روایت نمی کند
او را خدای لایق رحمت نمی کند
فرموده ای چو نیمه ی لیوان
خالی است
فرموده ای که اهل زیان نیست آن کسی
کز نفس خویش لحظه ای غفلت نمی کند
فرموده ای زماست کسی که یه یک نفس
فکر خیانت به امانت نمی کند
فرموده ای نگاه به سادات عبادات است
پس وای بر کسی که عبادت نمی کند
ما از همان زمان که در این عالم آمدیم
در پای درس عالن آل محمدیم
چشم امید بر در لطف تو بسته اند
این زائران که گوشه ی صحنت نشسته اند
بارانی است حال و هواین گاه ها
این کاسه های چشم همه دلشکسته اند
یک پیرمرد و پیر زن آن گوشه ی حرم
از راه دور آمده و سخت خسته اند
با صد امید حاجت این بار خویش را
با پارچه به پنجره فولاد
وا شد پره ز پارچه حاجت روا شدند
یعنی که هر دو زائر کرببلا شدند
غیر از تو نیست آرزوی منتهای ما
ای رد پات روی گل ابتدای ما
شکر خددا که مانده پس از قرنها هنوز
عطر نفس کشیدن تو در هوای ما
شبهای جمعه یادشما زنده می شود
وقت دعا دعای سریع الرضای ما
شبهای جمعه شکر خدا دیده می شود
مهرت به پای تذکره ی کربلای ما
شبهای جعه ناله ی زهرای مرضیه
آتش زند به دامنه ی روضه های ما
ای قوم عزیز جان مرا تشنه کشته اند
با تیغ و تیر و نیزه و با دشنه کشته اند