چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › فضائل
ای بوسه گاه خیل ملک آستانه ات
ای بوسه گاه خیل ملک آستانه ات
وی داده کعبه تکیه به دیوار خانه ات
مژگان توست تیر محبت که هر دلی
از ابتدای خلقت دل شد نشانه ات
نازم به لطف و مرحمت و رأفتت که هست
حتی به حشر، بار غم ما به شانه ات
ماییم سائل و تو خدا را خزانه دار
همچون خدا حدود ندارد خزانه ات
آدم به گندم حرمت خلد را فروخت
جبریل بود شیفته دام و دانه ات
مرغ دل مسیح هم از بام آسمان
پر می زند به جانب نقاره خانه ات
از بس که عاشقم به تو از راه دور هم
صورت نهاده ام به در آستانه ات
نه غم ز نار دوزخ و نه شادم از بهشت
داغی مرا به دل نبوَد جز بهانه ات
بر غربت تو حجره در بسته می گریست
پرپر زدی چو در بغلِ نازدانه ات
«میثم» به هر کجا که رود، آشیان توست
ای وسعت زمین و زمان آشیانه ات