چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › فضائل
می پرم ز لانه به شوق آب و دانه
می پرم ز لانه به شوق آب و دانه
می رسم به گنبد بسی کبوترانه
ای خدا کمک کن که بشکند دل من
روبروی گلدسته ی نقاره خانه
با پر شکسته نشسته به فکر آب و دانه ام
مستحقّ آن کاسه های طلای سقا خانه ام
روبروی ایوان طلایی با کاسه ی گدایی ام
هستم آبرو دارِ دنیا تا که امام رضائیم
از قدیم الزمان، مشهد و جمکران، کربلای مستمندان
یا رضا رضا جان رضا رضا رضا جان(2)
ای نسیم باران قشنگی خراسان
من همیشه رعیت شما همیشه سلطان
کی شود بگیری سر مرا به دامان
آهوانه مثل آن آهوی بیابان
یا رضا بجان جوادت انگشتری به من بده
یا که مثل دعبل به ما هم یک تکه پیراهن بده
جان من بگیر و هر آنچه خواهی بکن نعم الامیر
در عوض ز من نعمت این گدایی خودت نگیر
عشق عشق آفرین، قلب ایران زمین، خانه ی امید مسکین
یا رضا رضا جان رضا رضا رضا جان(2)
پرپر شمایم کبوتر شمایم
روضه خوان اجداد بی سر شمایم
از زمانه طفلی که پا گرفته ام من
روضه گرد مجنون مادر شمایم
دلبرا نظر کن به این کفتر سر گنبد طلا
بال و پر بده تا زنم پر به شهر خوب کربلا
سائلان سالانه ی تو به پشت درب خانه ات
ذرّه ای تبرک به ما ده از آب سقانه ات
از قدیم الزمان، مشهد و جمکران، کربلای مستمندان
یا رضا رضا جان رضا رضا رضا جان(2)