چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › فضائل
چه غم گر گنهکار و نامه سیاهم
چه غم گر گنهکار و نامه سیاهم
علی بن موسی الرضا داد راهم
امام رئوفی که عالم فدایش
کرم کرد و داد از عنایت پناهم
ز فعلم نپرسید ، کاهل خطایی
برویم نیاورد من روسیاهم
سراپا شدم غرق دریای رحمت
نگویید دیگر که غرق گناهم
همه روی گردانده بودند از من
رضا کرد با چشم رحمت نگاهم
کنم ناز دیگر به طوبی و سدره
که در بوستان ولایت گیاهم
به جز دامن آل عصمت نگیرم
به غیر از رضای رضا را نخواهم
چو می خواست راهم دهد از کرامت
عطا کرد ، سوز دل و اشک و آهم
اگر خوار بودم ، اگر پست بودم
رضا داد قدرم ، رضا داد جاهم
اگر کوه عصیان بود روی دوشم
اگر گشته کاهیده تن مثل کاهم
شدم خاک پای امام رئوفی
که بر شهریاران کند پادشاهم
گدایم گدایم گدایم گدایم
گدای علی بن موسی الرضایم
اگر چه گنهکار و آلوده هستم
ز صهبای لا تقنطوا مست مستم
سزد پا به بال ملائک گذارم
که بر غرفه ی این ضریح است دستم
هم از جان بر این آستان رخ نهادم
هم از دل بر این پنجره رشته بستم
امام غریبان ولی نعمتم شد
که عمری سر سفره ی او نشستم
رضا ای فروغ تو صبح نخستم
رضا ای ولای تو عهد الستم
به حب تو دادار را می ستایم
به مهر تو معبود را می پرستم
ز تو لطف و احسان ز من جرم و عصیان
تو آنی که بودی ، من اینم که هستم
به پیمانه ای هستی ام را بسوزان
به رویم میاور که پیمان شکستم
گر آلوده بودم از این کوی بودم
و گر خار بودم در این باغ رستم
به من در ز رأفت گشودی و گر نه
تو بالای بالا و من پست پستم
شهی کو
گدا می پذیرد تو هستی
گدایی که شاهش نوازد من استم
گدایم گدایم گدایم گدایم
گدای علی بن موسی الرضایم