چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › فضائل
مه برج ایمان علی بن موسی
مه برج ایمان علی بن موسی
دُر دُرج امکان علی بن موسی
سپهر امامت محیط کرامت
یم جود و احسان علی بن موسی
به آدم دهی دم به موسی دهی یَد
یه عیسی دهی جان علی بن موسی
ولای تو باشد کمال ولایت
میان امامان علی بن موسی
تویی قدر و کوثر تویی نور و فرقان
تویی آل عمران علی بن موسی
وجود تو ای جانِ جان، جانِ جان است
در آغوش ایران علی بن موسی
به چشم تو نازم کز آن شیر پرده
شود شیر غرّان علی بن موسی
عجب نیست ناز ار کند مور راهت
به تخت سلیمان علی بن موسی
سُم آهویی را که ضام شدی تو
زند بوسه رضوان علی بن موسی
بود شیعه را در کمال تشیع
ولای تو میزان علی بن موسی
سزد جن و انس و ملک بر تو گرید
چو دعبل ثناخوان علی بن موسی
عجب نیست کز رأفت و رحمت تو
بَرد بهره شیطان علی بن موسی
دل مرده گردد به خاک تو زنده
چو باغ از بهاران علی بن موسی
غباری که روی ضریحت نشیند
شفا خیزد از آن علی بن موسی
شود با نسیم بهشت حریمت
جهنم گلستان علی بن موسی
سزد انبیا در طواف مزارت
بخوانند قرآن علی بن موسی
دهد قُبّه ات نور بر چشم گردون
چو مهر درخشان علی بن موسی
برد در حریم تو دست توسل
دو صد پور موسی بن عمران علی بن موسی
تو نوحی و ایران چو
کشتی چه بیمش
ز امواج طوفان علی بن موسی
کند جن و انس و ملک درد خود را
به خاک تو درمان علی بن موسی
همه آفرینش بود سفره ی تو
همه خلق مهمان علی بن موسی
تو شاه جهانی که خوانند خَلقت
غریب خراسان علی بن موسی
تو در قصر مأمون شب و روز بودی
چو یوسف به زندان علی بن موسی
لبت بود خندان دلت بود گریان
غمت بود پنهان علی بن موسی
به غمهای نا گفته ات باد جاری
سرشکم به دامان علی بن موسی
تو را بارها بارها کشت مأمون
به رنج فراوان علی بن موسی
نباید که با هیفده خواهر آخر
تو تنها دهی جان علی بن موسی
تو مسموم گشتی دگر جسم پاکت
نشد سنگ باران علی بن موسی
تو دیگر جوادت نشد ارباً اربا
ز شمشیر برّان علی بن موسی
تو دست جدا گشته از تن ندیدی
به خاک بیابان علی بن موسی
تو ششماهه طفلت در آغوش گرمت
نشد تشنه قربان علی بن موسی
دریغا دریغا که با آل عصمت
شکستند پیمان علی بن موسی
به «میثم» نگاهی که با خود ندارد
به جز کوه عصیان علی بن موسی