چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › فضائل
ای رضا را سجده بر خاک درت
ای رضا را سجده بر خاک درت
بضعه ی احمد چو زهرا مادرت
زاده ی موسی که موسای کلیم
با عصا گردیده در طورت مقیم
آسمان خفته در دامان طوس
ماه بزم اختران شمس الشموس
ما حقیر و تو عطوف اهل بیت
ما فقیر و تو رئوف اهل بیت
آفتاب حی سرمد کیست؟ تو
عالم آل محمد کیست؟ تو
حکمرانی بر قضایت یا رضا
صبر، تسلیم رضایت یا رضا
آستان قدس تو دارالسلام
مُحرم کویت بود بیت الحرام
ضامن آهوی صحرا از کرم
آهوی صحرات آهوی حرم
مهر تو در سینه های پاک ما
طور ایمن از قدومت خاک ما
آب سقا خانه ی تو سلسبیل
سائل مهمان سرایت جبرئیل
آفتابت خوشتر از ظلّ بهشت
بردن نام بهشت اینجاست زشت
دیدن روی تو دیدار خداست
زائرت در طوس زوّار خداست
چار صحنت چار رکن عالم است
هشت جنت بهر زوارت کم است
خادمت بر شهریاران شهریار
زائرت را بازدید آیی سه بار
خضر کوثر خورده از پیمانه ات
تشنه کام جام سقا خانه ات
مهر تو ما را کمال بندگی است
خاک تو خوشتر ز آب زندگی است
طوف قبرت کار روح انبیا
ای تولای تو نوح انبیا
رحمتت چون رحمت حق متصل
در زیارتگاه تو دل روی دل
سایه ی گلدسته هایت بر سپهر
دورشان گردیده دائم ماه و مهر
این کبوترها که در کوی توأند
هو کشان گرم هیاهوی توأند
من ندانم
کیستم یا چیستم
هر که هستم با ولایت زیستم
گر چه لایق نیستم در این حرم
خاک آهوی حریمت بشمرم
من نمی گویم که آهوی توأم
بلکه می گویم سگ کوی توأم
خسروان چون سیر راهی می کنند
بر سگ خود هم نگاهی می کنند
من که یک عمرم ثناگوی شما
پارس کردم بر سر کوی شما
بر سرم دست عنایت می نهی
کی به اخراجم رضایت می دهی
دوست دارم در کنار تربتت
اشک افشانم به یاد غربتت
آسمان خون ریخت در جام دلت
میزبانت گشت آخر قاتلت
زهر یک لحظه تو را بی تاب کرد
نیم روزی پیکرت را آب کرد
قاتل از انگور و از آب انار
ریخت با تهدید بر قلبت شرار
با که گویم در عزایت یا رضا
شد جواد کوچکت صاحب عزا
تا قیامت ناله ی پیوسته ات
می رسد از حجره ی دربسته ات
ای خراسان میهمانت را ببین
ظلم و جور میزبانت را ببین
شیوه ی مهمان نوازی این نبود
از غریبان دلنوازی این نبود
میهمانت ناله ها پیوسته زد
دست و پا در حجره ی دربسته زد
چشم بگشوده که یکبار دگر
همچو جان گیرد جوادش را به بر
ای اجل دستی نگهدار آه آه
لحظه ای دیگر جواد آید ز راه
ای زنان شهر همیاری کنید
جای معصومه عزاداری کنید
این تن ریحانه ی پیغمبر است
این رضا این نور چشم حیدر است
مرهمی بر زخم پیغمبر زنید
پای تابوت رضا بر سر زنید
فاطمه ای دختر خیرالبشر
گریه کن در پای تابوت پسر
سوخت از زهر جفا پا تا سرش
بود بر لب ذکر مادر مادرش
تا به لب جان داشت آن نور دو عین
اشک چشمش بود جاری بر حسین
تا بود روشن چراغ ماتمش
اشک «میثم» باد جاری در غمش