چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › شهادت
تا گلوم تر شد از اون زهر، آسمون پیشم ...
تا گلوم تر شد از اون زهر، آسمون پیشم سیاه شد
گوش کنید خودم بگم که، از همان لحظه چه ها شد
اومدم به
سمت خونه، با دل و چشم شرر بار
بود یه دست به روی قلبم ، دست دیگرم به دیوار
حس می کردم خیلی دوره، راه کوتاه تا به خونه ام
انگاری نمی رسیدم، به لبم رسید جونم
دو قدم تا که می رفتم، می نشستم روی خاکا
یاد مادرم می کردم، تا که پا می شدم از جا
دست لرزون آروم آروم، درای حجره رو بستم
تکیه دادم به دیوار و ، غریب و تنها نشستم
تا جواد من بیاد و ، سرمو بغل بگیره
شده وقت روضه خوندن، دیگه والّا خیلی دیره
بابام از باباش شنیده، اونم از باباش شنیده
که زمون بچگیهاش، توی کربلا چی دیده
گفته دیدم که یه روز صبح، تا غروبِ کربلا رو
غربت جد غریبم، لبای تشنه لبا رو
جوونای قد رشیدو، بدنای پاره پاره
گفتم و دیدم که تشنه، عمو رفته آب بیاره
صورت جدمو دیدم، به روی صورت اکبر
قنداق خونی اصغر، ناله ی عمه و مادر
انگاری خودم می بینم، یکی از مرکبش افتاد
نگاش از میون گودال، به روی زینبش افتاد
آتیش داغ تو خیمه، آتیش و زلف پریشون
آتیش و چادر عمه، روسری و معجراشون
یه نفر میون گودال، سر روی دامن مادر
یه نفر به روی سینه، خنجری به روی حنجر
سر سقا رفت به نیزه، جرأت اومد تو جسارت
تن سقا بین نخلا، دشمنا مشغول غارت
غارت گهواره خالی، هر چی بود تو خیمه ها رو
غارت پیرهن پاره، غارت گوشواره ها رو
می بینم هلهله ها رو، به پیش چشمای عمّم
برای جایزه بردن، سرا رو می دزدن از هم