چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › شهادت
به تنگنای قفس میزبانی اش کردند
به تنگنای قفس میزبانی اش کردند
فراق و زخم زبان مهربانی اش کردند
جواد بود و تلافیّ جود و احسانش
به سوز زهر و عطش قدر دانی اش کردند
به جشن مرگ عزیز بتول صف بستند
نگه به خاتمه ی زندگانی اش کردند
به خاک حجره که از تاب درد می
غلتید
چه خنده ها که به سوز نهانی اش کردند
گلی که اول شادابی و بهارش بود
گرفته آن همه گلچین خزانی اش کردند
شرار و آه دلش را کسی نمی فهمید
که پاره های جگر همزبانی اش کردند
میان رقص کنیزان شهادتین می خواند
چگونه بدرقه ای آسمانی اش کردند
علی اکبر سلطان توس را کشتند
که گریه اهل سما بر جوانی اش کردند
به جای فاتحه مشغول کف زدن گشتند
به پای کوبی خود نوحه خوانی اش کردند
به آفتاب روی بام خانه اش دادند
خدا گواه است که نامهربانی اش کردند
کبوتران همه پرهای خود به هم دادند
شدند هم قسم و سایبانی اش کردند
گهی ز ماتم او سر به زیر پر بردند
گه استلام لب ارغوانی اش کردند