چهارده معصوم (ع) › حضرت امام جواد (ع) › شهادت
با خدا درد دل می کنم، نگاه من سمت آسمونه
با خدا درد دل می کنم، نگاه من سمت آسمونه
با غم و غصه ی مدینه، دوباره اشکام زده جوونه
تو هجوم درد غربت = چی بگم که چی کشیدم
مادرمو زدند جوابشونو می دم(3)
وَ ا...ِ لأُخرِجَنَّهُمَا لَأُحرِقَنَّهُمَا لَأُحرِقَنَّهُمَا(2)
همه ی دشمنای علی، دم در خونه حلقه بستند
در و با ضربه های لگد، به نیّت کشتنش شکستند
پرای فرشته ای رو = زیر دست و پا می دیدند
مادرمو زدند جوابشونو می دم(3)
وَ ا...ِ لأُخرِجَنَّهُمَا لَأُحرِقَنَّهُمَا لَأُحرِقَنَّهُمَا(2)
می بینم کودکی بی صدا، تو خلوت کوچه گریه کرده
خاکا رو زیر و رو می کنه، به دنبال گمشده اش می گرده
با یه گوشواره شکسته = تو کوچه ازش شنیدم
مادرمو زدند جوابشونو می دم(3)
وَ ا...ِ لأُخرِجَنَّهُمَا لَأُحرِقَنَّهُمَا لَأُحرِقَنَّهُمَا(2)