چهارده معصوم (ع) › حضرت امام هادی(ع) › ولادت
الا ز خالق و خلقت سلام حضرت هادی
الا ز خالق و خلقت سلام حضرت هادی
الا ولای تو فیض مدام حضرت هادی
الا کلام تو خیر الکلام حضرت هادی
الا به دست تو دین را زمام حضرت هادی
تویی به ملک الهی امام حضرت هادی
وصیّ حضرت خیرالانام حضرت هادی
حساب فضل تو بیرون بود ز حد و شماره
ولادتت به جهان داد آبروی دوباره
سزد که چرخ فشاند بپات ماه و ستاره
کند به خاک درت سجده آفتاب هماره
اگر به یاد تو گیرند لحظه لحظه هزاره
فضائل تو نگردد تمام حضرت هادی
تو جدّ مهدی و باب حسن عزیز جوادی
ولیّ کلّ خلایق امام کلّ عبادی
نماز و روزه و خمس و زکات و حجّ و جهادی
پناه خلقت و نور الفؤاد و باب مرادی
تو هادی ملک و جن و انس و رُکن و بلادی
به یمن توست فلک را نظام حضرت هادی
تو دُر نه یم نور یم دو گوهر نابی
علیّ چارمی و حافظ چهار کتابی
به باغ
دین پدرانت همه گل و تو گلابی
حیات خلق بود آب و تو حیات به آبی
به مُلک نور تو ماهی به شهر علم تو بابی
چو جد خویش علیه السلام حضرت هادی
گرفته مُلک جهان را عطای واسعه ی تو
کتاب حشر بود صفحه ای ز واقعه ی تو
پُر از صدای خدا لحظه لحظه سامعه ی تو
بهشت جاذبه ی تو جحیم دافعه ی تو
شناسنامه ی کلّ ائمه جامعه ی تو
تو راست معجزه در هر کلام حضرت هادی
هزار ماه شب چارده اسیر هلالت
هزار مهر درخشنده ذره ای ز جمالت
هزار عرش کمال اند نردبان کمالت
هزار سال فزون آسمان نیافت مثالت
هزارها متوکّل اسیر قدر و جلالت
زهی جلال و کمال و مقام حضرت هادی
تو کیستی که خداوند دادگر به تو نازد
حسن حسین علی با پیامبر به تو نازد
سلام بر تو که هم جد و هم پدر به تو نازد
بزرگ مصلح دین منجی بشر به تو نازد
اما عسکری آن نازنین پسر به تو نازد
تویی به خلق دو عالم امام حضرت هادی
اگر چه گشت عدو حمله ور به صحن و سرایت
اگر چه نقش زمین گشت خشت های طلایت
مزار توست دل ما و جان ما بفدایت
هماره ریخته «میثم» دُر قصیده به پایت
پُر است مدح وی از میوه های مدح و ثنایت
بریز شهد ولایش به کام حضرت هادی