چهارده معصوم (ع) › حضرت امام هادی(ع) › فضائل
ای به همه هادیان تو هادی و رهبر
ای به همه هادیان تو هادی و رهبر
حجت حقّ و دهم وصی پیمبر
هم علی چارم از محمّد سوم
هم دُرِ نُه بحر نور و بحرِ دوگوهر
ابن رضا هادی النقی ولی الله
نجل علی، زاده ی بتول مطهر
عمر کمت بیشتر ز عمر زمان ها
فیض دمت روح صدمسیح به پیکر
ماه جمال تو گشته غرق ستاره
از اثر بوسه ی جواد مکرر
سامره ات قبله ی قلوب ملایک
صحن تو از مسجدالحرام، فراتر
مثل نبی ماه را کنی به دو نیمه
مثل علی می کَنی ز جا درِ خیبر
مثل حسن صبر می کنی به مصائب
مثل حسینت توانِ نهضت دیگر
کفش غلام تو به که صد «متوکل»
بهر تواضع نهند بر کف آن سر
جامعه دارد «دعای جامعه» از تو
ای به فدای تو جمع اول و آخر
جامعه یعنی شناس نامه ی عترت
جامعه یعنی کلام حضرت داور
جامعه یعنی هزار گردونْ خورشید
جامعه یعنی هزار دریا گوهر
جامعه یعنی همان عصاره ی قرآن
جامعه یعنی همان تبلورِ کوثر
جامعه یعنی تمام نور نبوّت
جامعه یعنی مقام احمد و حیدر
جامعه یعنی حیات شیعه به دنیا
جامعه یعنی نجات خلق به محشر
طاعت خلقت بدون مهر تو فردا
با گنه کلّ خلقت است برابر
مؤمن، بی مهرتان ندارد ایمان
حتی سلمان و هم جناب ابوذر
گرچه ز تو دورم ای به من همه نزدیک!
گویی بگْرفته ام
مزار تو در بر
طایر جانم شده مقیم حریمت
مرغ دلم می زند به سامره ات پر
وای به عباسیان که با تو چه کردند
از ره بیداد، آن گروه ستمگر
از متوکل کشیدی آنچه کشیدی
بیشتر از این ورا نبود میسر
با چه گنه برد سوی بزم شرابت
ای بدنت پاکتر ز روح مطهر
از می رجس و پلید خویش تعارف
کرد به تو ای عزیز فاطمه، ساغر
کاش که می ریخت آسمان به زمین خون
کاش که می شد زمین شراره ی آذر
ای تو جگر پاره ی جواد الائمه
وی جگرت پاره پاره چون گلِ پرپر
باور شیعه نبود کز اثرِ زهر
از جگرت با نفس شراره کشد سر
گرچه به جانت رسید زخم مداوم
پیکر پاکت به خون نگشت شناور
رأس منیرت دگر چو جد غریبت
با لب عطشان جدا نگشت ز پیکر
گرچه کشاندند سوی بزم شرابت
گشت به تو دم به دم جسارت دیگر
چوب نزد بر لبت دگر متوکل
در ملاء عام نزد دختر و خواهر
سوز بده تا هماره اشک بریزد
دیده ی «میثم» برای آل پیمبر