چهارده معصوم (ع) › حضرت امام هادی(ع) › فضائل
ای هدایت راه خود را یافته در کوی تو
ای هدایت راه خود را یافته در کوی تو
وی چراغ عقل روشن از فروغ روی تو
هادیان خلق را خط طریقت سوی تو
جنت اهل ولا هم خُلق تو هم خوی تو
ای محمد را وصی ای رب اعلا را ولی
هادی امت دهم مولای ما چارم علی
پیکر توحید را روح مطهر کیست؟ تو
شمع جمع محفل آل پیمبر کیست؟ تو
راهیان
نور را هادی و رهبر کیست؟ تو
دُرّ نه دریا و دریای دو گوهر کیست؟ تو
آفتاب سامره چشم و چراغ مرتضی
جدّ پاک مهدی و نجل جواد بن الرضا
نام نیکویت علی خُلقت علی خویت علی
صدق و اخلاصت علی آئینه ی رویت علی
وجه نیکو، چشم و ابرو، دست و بازویت علی
ای ثنا خوانت محمد ای ثناگویت علی
سومین ابن الرضا باب امام عسکری
کرده در چشم هدایت طلعتت روشنگری
شهریاران جهان خاک سر کوی توأند
خوب رویان دو عالم عاشق روی توأند
اختران آسمانی قطره ی جوی توأند
عرشیان و فرشیان با هم ثناگوی توأند
آیه های وحی در خال و خط رخسار توست
حرف حرف «جامعه» از لعل گوهر بار توست
جامعه موجی است از دریای عرفان شما
جامعه نوری است از لب های خندان شما
جامعه بحری است از انوار قرآن شما
جامعه برقی است از خورشید تابان شما
جامعه ما را سوی عترت هدایت می کند
روح را مست می ناب ولایت می کند
تو علی چارم و ابن الرضای دومی
تو چراغ انجمن هایی و ماه انجمی
تو جمال حی سبحانی به چشم مردمی
تو جواد ابن الرضا نجل امام هشتمی
نجل وجه ا... را در خطّ و خالت یافتم
چارده خورشید در ماه جمالت یافتم
دادها ماندند و چون دود از میان بیداد رفت
دولت مظلوم ماند و دور استبداد رفت
شوکت عباسیان با نامشان بر باد رفت
هر چه در عالم جز آثار شما از یاد رفت
ایها الهادی النقی راه هدایت راه توست
آنچه باقی مانده قول نحن وجه ا... توست
گر چه قلب پاکت از زخم زبان آزرده اند
گر چه روز و شب بلاها بر سرت آورده اند
گر چه در حق تو ای مولا ستم ها کرده اند
گر چه با اجبار در بزم شرابت برده اند
شعر نابت
خصم را در اضطراب انداخته
نقش دشمن را در آن محفل به آب انداخته
شعر نابی را که خواندی سر به سر هشدار بود
بر سر آن بی خبر فریاد آتش بار بود
هر کلامت یک نهیب از داور قهار بود
شعر نه، بر جان آن جانی، شرار نار بود
آن ستمگر را ز گفتار تو حالی داد دست
کرد اظهار ندامت جام را در هم شکست
ایها الهادی النقی یابن النجوم الزاهره
اختر برج شرف یابن البدور الباهره
جدّ پاک مهدی و نجل بتول طاهره
پر زند مرغ دلم هر شب به سوی سامره
هر که بودم هر که هستم هست و بودم خاک توست
سینه ی من سامره، قلبم حریم پاک توست
ای تمام آفرینش یکدم از عمر کمت
زنده جان پیکر توحید از فیض دمت
شمع جمع عالمی، پروانه جان عالمت
آبروی صورت خورشید خاک مقدمت
ای ولی حق! تو سرمست ولایت کن مرا
هادی عالم به سوی خود هدایت کن مرا
کیستم من خاک زوار امام هادیم
هر که هستم عبد دربار امام هادیم
بوته ی خاری به گلزار امام هادیم
سائلی بر گرد دیوار امام هادیم
روز اول ساکن این بوستانم کرده اند
از کرامت «میثم» این خاندانم کرده اند