چهارده معصوم (ع) › حضرت امام مهدی (ع) › فضائل
روزی که شد سرشته به دست خدا گلم
روزی که شد سرشته به دست خدا گلم
عشق تو آتشی شد و
زد شعله بر دلم
چون ذره ای که بوده در آغوش افتاب
یک عمر با تو بوده ام و از تو غافلم
غرقم به بحر تیرگی و چشم دوختم
شاید به نور خویش رسانی به ساحلم
هر جا که جای پای گدایان کوی توست
خاک رهم اگر بشمارند مایلم
گردیده انتظار مبدل به اختضار
هر لحظه زنده بودن بی توست قاتلم
بگذار یک نگاه به ماه رخت کنم
ای آشکارتر ز همه در مقابلم
زلفی به رشته های وجودم گره بزن
کز این گره ، گره بگشایی ز مشکلم