چهارده معصوم (ع) › حضرت امام مهدی (ع) › فضائل
خاموشم و سر تا قدم، پر از هیاهوی توام
خاموشم و سر تا قدم، پر از هیاهوی توام
چشم از دو عالم بسته ام، محو گل روی توام
هر گه
که بردارم سری، باشد سرم خاک رهت
هر جا که بگذارم قدم، آواره ی کوی توام
خندد به اشکم هر کسی، دیوانه ام خواند بسی
دیوانه ام دیوانه زنجیری کوی توام
من با توام تو با منی، مانند جانم در تنی
از بس که نزدیکی به من، گویی که پهلوی توام
هم بسته ی بند توام، هم مست لبخند توام
هم کشته ی خُلق توام، هم زنده ی خوی توام
با آنکه می باشد کمش، جان می دهم در مقدمش
از کعبه چون وقت سحر، باد آورد بوی توام
با سینه ی صحرایی ام، دل داده بر دام غمت
با دیده ی دریایی ام، لب تشنه جوی توام
ناگفته حرف دل بسی، پاسخ شنیدم از لبت
نادیده محو جلوه ی رخسار دلجوی توام
تو احمدی من عاشقم ،برخَلق و برخُوی خوشت
تو حیدری من بوسه زن، بردست وبازوی توام
من «میثم» ناقابلم، تو چون علی شمع دلم
تا در دهان دارم زبان، دائم ثناگوی توام