چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
من حیدرم می خواهم از زهرا بگویم
من حیدرم می خواهم از زهرا بگویم
می خواهم از آن بضعه ی طاها بگویم
زهرای من یعنی بهار آفرینش
من بیقرارش او قرار آفرینش
زهرای من جان جهان و هست هستی است
زهرای من یعنی تمام
حق پرستی است
زهرای من ماه تمام آسمانهاست
زهرای من نور آفرین کهکشانهاست
نور خدا می تابد از زیبا جبینش
بر خویش می نازم که هستم همنشینش
زهرای من یعنی محبت بی نهایت
زهرای من یعنی عنایت در عنایت
زهرای من تفسیر ناب مهربانی است
کردار و گفتارش خدایش را نشانی است
زهرای من خورشید صبر و استقامت
زهرای من یعنی دلیری و شهامت
زهرای من یعنی بلندای سعادت
از گلشن سجاده اش گلچین عبادت
زهرای من معبود را یک عبد کامل
زین روی خوبیها بر او گردیده نازل
وقت عبادت می برد دل از ملایک
دارند شوق دیدن او را یکایک
هرگز دعایش را ندیدم بی اجابت
با او دعا شد همنشین استجابت
از هر نگاهش نور نور عشق خیزد
از دامنش مرد صبور عشق خیزد
در باغ دلها ریشه دارد مکتب او
مرد شهادت پیشه دارد مکتب او
زینب که باشد زینت من دختر اوست
سر تا قدم آئینه دار دیگر اوست
زهرای من یعنی فدائی ولایت
با هستی خود کرده از قرآن حمایت
زهرای من بر یاری من جان سپر کرد
از کوچه ها با چادر خاکی گذر کرد
بر گوشه ی چشمان او مهر فدک خورد
او بارها بهر دفاع من کتک خورد
از خانه تا مسجد چه غوغا بود آنروز
دامان من در دست زهرا بود آنروز
دیدم که بالا رفت دستی وحشیانه
در آن کف بی رحم دیدم تازیانه
پهلو شکسته همسرم را خانه بردم
آنروز تا شب شد هزاران بار مردم
دیدم یکی می گفت دستش را شکستم
ایکاش چشمم بسته می شد جای دستم