خاندان عصمت (ع) › حضرت محسن بن علی(ع)
من محسنم از درد می گویم برایت
من محسنم از درد می گویم برایت
از غصه ام با وسعتی در بی نهایت
آهسته من در بطن مادر خواب بودم
با ضربه های قلب او غم می سرودم
بابا علیم ماه ، مادر کوکبش بود
لالایی ام ذکر نماز هر شبش بود
پر بود قلبش از محن از رنج از درد
در سوگ بابایش محمد گریه می کرد
دائم پی راز و نیاز و سوز و نجوا
هر شب دعا می کرد او همسایه ها را
پر بود از عشق علی و بچه هایش
نشنیده هرگز یک نفر حتی صدایش
شش ماهه بودم داشتم من می شکفتم
درد و دل پر غصه اش را می شنفتم
می گفت مادر با خودش حیدر غریب است
تنها
شده در شهر بی یار و حبیب است
بابا ز بعدت گفته اند حیدر ولی نیست
خانه نشینی هم سزاوار علی نیست
مانند یک کودک گرفته سر به زانو
از بس نمودم گریه چشمم گشته کم سو
وجدان اهل شهرتان گویی به خواب است
دیگر سلام شوهر من بی جواب است
با آسیا دستی چو گندم آرد می کرد
می گفت از این روزگار ناجوانمرد
با گریه هایش قلب من را چاک می کرد
دور از پدر اشک خودش را پاک می کرد
تا اینکه روزی پشت در غوغا به پا شد
مادر همانجا بهر بابایم فدا شد
می خواستند آنان که در غفلت اسیرند
با زور از بابای من بیعت بگیرند
آنانکه می گفتند اهل سوز و دردند
هیزم به پشت خانه ی ما جمع کردند
پستی صدا زد کیست در خانه بگویید
گل هست آیا در گلستانه بگویید؟
باید بیاید مرتضی بیرون ز خانه
بیعت نماید زود بی عذر و بهانه
ور نه به آتش می کشم این باغ گل را
بر سینه ی او می گذارم داغ گل را
در پشت در آن دومی فریاد می زد
از عمق سینه کینه اش را داد می زد
زین داد و بلوا شد حسین محزون و گریان
از ترس ، زینب پشت بابا گشت پنهان
شاخه گلی بهر جواب یک تبر رفت
مادر به همراهی من در پشت در رفت
ای کاش مادر هیچ وقت آنجا نمی رفت
یا لا اقل در پشت در تنها نمی رفت
آمد به پشت در صدا زد کیست اینجا
سوگند در این خانه مولا نیست تنها
تا زنده ام یار پیمبر یار دارد
دین علی مرتضی غمخوار دارد
می ماند اینجا شوهرم تا زنده هستم
جای شما من از علی شرمنده هستم
گویی وصایای پیمبر یادتان نیست
یا اینکه وجدان و حیا همراهتان نیست
یا باید از
فکر علی بردن حذر کرد
یا که ز روی نعش زهرایش گذر کرد
ترسی ندارم از شما صد رنگ پوشان
باکی ندارم از شما ای دین فروشان
عاشق تر از من در جهان بهر علی کیست
مردن برای فاطمه جز راحتی نیست
گویی که بخت امروز با صدیقه یار است
جان دادن در راه حیدر افتخار است
در این میان فریاد زد آن ثانی پست
گفتا که باید این صدا را تا ابد بست
تیره دلان سوی حرم حمله نمودند
یک عده ظالم با لگد در را گشودند
مادر برای اینکه رویش را نبینند
با ضربه هاشان غنچه ای چون من نچینند
پنهان به پشت در شد و حائل به دیوار
هم کینه بود و آتش و هم دود و مسمار
دانست آن ثانی که پشت در کسی هست
باید کتاب عشق را اینگونه می بست
بر در لگد زد تا دگر ساقی نماند
چیزی برای مرتضی باقی نماند
در بطن مادر سینه ی من تنگ آمد
گویی که شمشیری به قصد جنگ آمد
یکباره دیدم غرق در خون غرق دردم
یک دشنه را در سینه ام احساس کردم
مادر کمک می خواست تا اسما بیاید
یا بهر یاری پشت در طاها بیاید
گویی که دستان پدر را بسته بودند
یک عده شعر فتح و شادی می سرودند
گلهای باغ از ترس بیرون می دویدند
بابا علی را سوی مسجد می کشیدند
دود و هیاهو بود و مادر گریه می کرد
بر حال زار مادرم ، در گریه می کرد
غرق بخون بودم دو چشم من نمی دید
حال مرا در آن میان مسمار پرسید
دیگر نفهمیدم چه شد از تاب رفتم
روی زمین در پیش مادر خواب رفتم