خاندان عصمت (ع) › حضرت محسن بن علی(ع)
آرزو داشتم دردونه ی من
آرزو داشتم دردونه ی من
گریه می کردی صدات می پیچید تو خونه ی من
واست می خوندم لالایی مادر
تا که بخوابی سر می ذاشتی روی شونم
لالایی مادر کجایی مادر
نمی تونم بعد تو من زنده بمونم
کاشکی صدا تو می شنیدم ، با گریه از خواب می پریدم
اسم تو رو محسن می ذاشتم ، چه آرزو ها که نداشتم
برگ گل من خزون گرفتن
مگه تو خوابم تو رو ببینم که جون گرفتی
کاشکی می دیدم راه رفتنت رو
آرزو داشتم ببینم شکفتنت رو
اون روزای پا گرفتنت رو
کاشکی علی می شنیده بابا گفتنت رو
مدینه مردمش حسودند منتظر این روزا بودند
غنچه ی نا شکفته پرپر الهی که بمیره مادر