خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
دریا کشید نعره، صدا زد مرا بنوش
دریا کشید نعره، صدا زد مرا بنوش
غیرت نهیب زد که به دریا بگو خموش
وقتی که آب را به روی آب ریختی
آمد چو موج در جگر بحر خون به جوش
گفتی به آب، آب، چه بی غیرتی برو
بی آبرو به ریختن آبرو مکوش
آوردَمت به نزد دهان تا بگویمت
بشنو که العطش رسد از خیمه ها به گوش
بر کام خشک یوسف زهرا شدی حرام
با آنکه خوردن تو حلال است بر وحوش
تو موج می زنی و علی اصغر از عطش
گاهی به هوش آید و گاهی رود ز هوش
از بس که «آب، آب» شنیدم ز تشنگان
دیگر نفس
به سینه تنگم شده خروش
در آب پا نهادم و بر خود زدم نهیب
گفتم بسوز از عطش و آب را ننوش
بالله بوَد ز رشته ی عمرم عزیزتر
این بندمشک را که گرفتم به روی دوش
«میثم» هزار بار اگرت سر ز تن بُرند
چشم از محبت علی و آل او مپوش