خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
آتش بگیری ای آب آتش زدی به جانم
آتش بگیری ای آب آتش زدی به جانم
از سردی، تو افروخت، تا مغز استخوانم
هرگز مرا نشاید، نوشم تو را، تو باید
سیراب گردی ای آب، از اشک دیدگانم
تو می دهی نمایش، امواج سرد خود را
من شعله ی دلم را، با تشنگی نشانم
آتش گرفته قلبم، از گریه ی سکینه
امروز دادِ او را، از آب، می ستانم
با نفْس، در ستیزم، از بحر، می گریزم
ای آب هر چه خواهی آتش بزن به جانم
من تشنه ی حسینم، این تشنگی است دینم
پیش از شب ولادت کردند امتحانم
آتش بوَد از آن به، کز آب تر کنم لب
از تشنگی اگر چه بند آمده زبانم
دست
از عطش نشویم، تا اوفتد دو دستم
آب روان ننوشم، سوزد اگر روانم
امروز باشد ای آب روز ولادت من
زیرا که با شهادت، تا حشر جاودانم
هر زخم پیکر من، گردد کتاب مدحم
صدها هزار «میثم» گردد مدیحه خوانم