خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
من عبد و برادر حسینم
من عبد و برادر حسینم
فرمانده ی لشکر حسینم
رزمنده ی سنگر حسینم
لب تشنه ی ساغر حسینم
در یاری دوست بود و هستم
مشک و علم است و چشم و دستم
گه ساقی و گاه پاسدارم
گه میرم و گاه عبد یارم
گه بر در دوست خاکسارم
میراث علی است ذوالفقارم
شیر استم و عابد شبم من
شمشیر حسین و زینبم من
دو فاطمه اند مادر من
دو حجت حق برادر من
دو شیر زنند خواهر من
دو دست جدا زپیکر من
همراه دو چشم اشکبارم
هر چار شدند وقف یارم
من قرص مه دو آفتابم
من آینه ی ابوترابم
کرده است حسین، انتخابم
کز خون جبین کند خضابم
با آنکه فتاده هر دو دستم
من دست امام خویش هستم
لطف و کرم است عادت من
بی دستی من عبادت من
خون شیفته ی شهادت من
هر روز بوَد ولادت من
ما راست حیات جاودانی
سرچشمه ی آب زندگانی
سوگند به کام خشک اصغر
سوگند به خون فرق اکبر
سوگند به عترت پیمبر
سوگند به دست و تیغ حیدر
مشتاق عمود آهنینم
ای خصم بیا، بزن، من اینم
ای بحر چه قدر بی حیایی!
ای آب چقدر بی وفایی!
ای موج بس است خودنمایی!
رو از چه به سوی من گشایی؟
من آتشی از تب حسینم
من تشنه ی لب، لب حسینم
خون جگر و سبوی عباس
سوز عطش و گلوی عباس
سوگند به آبروی عباس
ای آب میا به سوی عباس
بگذار ز تشنگی بجوشم
والله قسم تو
را ننوشم
با آنکه چو بحر در خروشم
بر آب کی آبرو فروشم
این مشک که هست بار دوشم
با اشک نهاده سر به گوشم
گوید که سکینه گشته بی تاب
مگذار به خاک ریزد این آب
افسوس که خورد تیر بر مشک
یک قطره دگر نمانْد در مشک
فریاد کشید از جگر مشک
شرمنده شد از پیامبر مشک
هر جرعه ی آن که ریخت بر خاک
می گشت دلم چو موج، صد چاک
«میثم» همه جا زبان ما باش
فریادِ به دلْ نهان ما باش
از دیده گهر فشان ما باش
سوز دل دوستان ما باش
نظمت به جگر شراره ماست
حرف دل پاره پاره ماست