خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
مرا امام انس و جان گفته اند
مرا امام انس و جان گفته اند
مهدی صاحب الزمان گفته اند
من پسر خون خدا مهدیم
وارث خون شهدا مهدیم
خون خدا جد نکوی من است
حضرت عباس عمومی من است
عموی من کرامت دائم است
عموی من ماه بنی هاشم است
عموی من باب مراد همه است
عموی من عزیز دو فاطمه است
عموی من حسین را یار بود
حامی و سقا و علمدار بود
عموی من امید اهلبیت است
عمومی من شهید اهلبیت است
عموی من قبله ی اهل ولاست
دیده فرات است و دلش کربلاست
عموی من تشنه ز دریا گذشت
تشنه ی دریا نه ز دنیا گذشت
عموی من به بحر بی تاب شد
آب هم از خجالتش آب شد
عموی من باغ گل علقمه است
عموی سادات بنی فاطمه است
عموی من تا به بدن دست داشت
چشم ز یاری برادر نبست
عموی من نام خوشش دلگشاست
عموی من همیشه مشکل گشاست
عموی من که بوده قلبش کباب
عکس سکینه دیده در موج آب
عموی من با همه آقائیش
همیشه بالیده به سقائیش
عموی من بر شهدا ماه بود
باب حوائج الی ا... بود
عموی من که پا به هستش زده
دست خدا بوسه به دستش زده
عموی من پروازش تا خداست
سفینه النجات را ناخداست
عموی من سلام بر صبر او
که آب گشته زائر قبر او
عموی من دیده به قلب کباب
صورت ششماهه در امواج آب
عموی من به آب هم ناز کرد
با جگر سوخته پرواز کرد
عموی من صورت نورانیش
شسته شده زخون پیشانیش
دو چشم او دو چشمه ی اشک بود
تمام هستیش همان مشک بود
حیف
که بند دلش از هم گسیخت
تمام آرزوش بر خاک ریخت
حیف که چشمش هدف تیر شد
دو دست او جدا ز شمشیر شد
حیف که شد قیام آن خسته دل
به سجده ی آخر او متّصل
حیف که وقت سجده آن نازنین
دست نبودش که نهد بر زمین
ای به تو تکمیل تما ادب
پیمبر عشق و امام ادب
ای که غم از شرح غمت سوخته
آب شده آتش افروخته
بهر تو ای دار و ندار حسین
جن و ملک ریخت سرشک از دو عین
صفحه و انگشت و قلم گریه کرد
نیزه و شمشیر و علم گریه کرد
داغ تو ای ساقی بی چشم و دست
پشت حسین بن علی را شکست
اشک بده تا که بگریم چو شمع
بهر تو در خلوت و در بین جمع
«میثمم» از بار گنه خسته ام
هر چه که هستم به تو دل بسته ام
ای به عطایت نگه عالمین
اکشف یا کاشف الکرب الحسین