خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
در آسمان چشمت پر می زنم شب و روز
در آسمان چشمت پر می زنم شب و روز
تا عشق بیکرانت پر می زنم شب و روز
بر طاق ابروی تو همواره در سجودم
می دانم از تو دارم سرمایه ی وجودم
بی تو می محبت یک لفظ نا رسا بود
خلقت بدون عباس گویی که ناروا بود
خال لب تو باشد مقصود و مقصد من
عشق تو گشته نور این چشهره ی بد من
در سایه بان لطفت نیرو بجان گرفتم
در پیچ و تاب مویت من آشیان گرفتم
هرگز غمی
ندارم با یار اینچنینی
تا زنده ام بگویم بی شک تو بهترینی
حیف از جهان اگر که خاک رهت نباشد
دل ارزشی ندارد گر عاشقت نباشد
دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا کربلا ببینم یا جان ز تن بر آید
مانده به سینه ی من این عقده ایها الناس
بار دگر نشینم در کنج صحن عباس
عشق تو مولا در آب و خونم باشد همیشه
خودت میدونی که این دل از تو جدا نمی شه
تپش تپش های این دل من
فقط میگه آقا تویی تو حاصل من
با عشق و مستی با شور و احساس
شدم من از روز ازل گدای عباس
زیباترین گل یاس ای دلبر پر احساس
تا وقتی که تو هستی غمی ندارم عباس