خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
خویش فانی در هوالموجود کرد
خویش فانی در هوالموجود کرد
رو به سوی کعبه ی مقصود کرد
چون کمر بهر طواف عشق بست
در طواف اولش افتاد دست
طو دوم در مطاف داورش
از بدن افتاد دست دیگرش
طوف سوم خون بجای اشک خورد
تیر دشمن آمد و بر مشک خورد
طوف چارم داشت عزم ترک سر
کرد پیش تیر چشمش را سپر
طوف پنجم از عمود آهنین
گشت سرو قامتش نقش زمین
گشت در دور ششم از تیغ تیز
عضو عضوش قطعه قطعه ریز ریز
دور هقتم داده بود از کف قرار
خویشتن را دید در آغوش یار
شد سراپا چشم زخم پیکرش
دید زهرا را به بالای سرش
با زبانحال می گفتا بتول
آفرین عباس من حجّت قبول