خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
لحظه ها لبریز عطر یاس بود
لحظه ها لبریز عطر یاس بود
پاسبان خیمه ها عباس بود
کربلا آن شب سرار نور بود
عشق بود و حال بود و شور بود
عشق بود اما پر از دلواپسی
دخت زهرا بود و ترس از بی کسی
لاجرم شد از میان خیمه ها
روبه رو با پاسبان خیمه ها
دختر زهرا سخن آغاز کرد
پیش سقا عقده
ی دل باز کرد
ای دلت گنجینه ی احساس من
مه لقای هاشمی عباس من
حیدر ثانی امید خمیه ها
ای خدای جود ایثار و وفا
ای زمین و آسمان در حیرتت
ای شکوه فاطمه در غیرتت
ای فدای خال رویت زینبت
بسته دل بر تار مویت زینبت
دشمنان قلب مرا خون کرده اند
بهر تو خط امان آورده اند
پای تا سر غرق یاست می کنم
ای برادر التماست می کنم
بین که باشد تیغ های این همه
تشنه بر خون حسین فاطمه
ناگهان رنگ از رخ سقا پرید
سر بزیر افکنده و اشکش چکید
خون رگهایش به جوشش افتاد
خم شد و بر پای زینب بوسه داد
گفت ای هستی من از هست تو
زینبا ای جان من در دست تو
من غلام کمتر این درگهم
بهر مولایم سر و جان می دهم
سینه چاکم عشق بازی می کنم
بر سر نی سر فرازی می کنم
من فدائی بهر اکبر می شوم
من بلا گردان اصغر می شوم