خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
مردم کوفه منتظر بودند
مردم کوفه منتظر بودند
دستهاشان پر از تهاجم سنگ
کاروانی اسیر می
آمد
سخت آشفته از کشاکش جنگ
کاروان خسته، کاروان زخمی
کاروان از غروب بر می گشت
مردها روی نیزه و زنها
چشمشان لحظه لحظه تر می گشت
کاروان اندک اندک آمد پیش
ساربان خسته ناقه ها عریان
بغض سر خورده در گلو می خواست
که ببارد غریب چون باران
آسمان از غبار پر می شد
کوفه در کوچه هاش گل می زد
کوفه کِل می کشید و می خندید
مردی آنسو ترک دهل می زد
این یکی سنگ و آن یکی با چوب
این یکی شاد و دیگری خوشحال
هر کسی هر چه داشت می انداخت
تا بریزد ز کودکان پر و بال
کودکانی ز نسل یاس سپید
یادگاران آب و آیینه
وارثان همیشه ی سیلی
داغداران میخ در سینه
دستشان خسته از تب زنجیر
ردّی از تازیانه ها بر پشت
داد زد دختری که هان بابا!
درد این بار دخترت را کشت
دخترک دلشکسته از طوفان
خیزران خورده و پریشان بود
از بس افتاده بود روی زمین
دست و پایش پر از مغیلان بود
دست های سخاوت عباس
یا بلندای قامت اکبر
یاد می آمدش به هر قدمی
خنده ی نازک علی اصغر
زیر گرمای نیم روزی داغ
تر نکرده کسی گلویش را
روی این خاک تشنه گم کرده
دست دریایی عمویش را
گفت بابا چرا نمی آیی
به سراغ دل پر از خونم
چشم هایت نمی گشایی حیف
روی چشم همیشه محزونم
من فدای سر پر از خونت
روی نیزه پدر دعایم کن
جان عمه فقط همین یک بار
آه چیزی بگو صدایم کن
عمه بی تو چقدر دلگیر است
داغ ها گُر گرفته دور و برش
زیر باران سنگ محکم تر
بچه ها را کشیده زیر پرش