خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
ای به سر نی گهر افشانیت
ای به سر نی گهر افشانیت
قاری قرآن، سر نورانیت
بشکند آن دست که از سنگ کین
آیه نوشته است به پیشانیت
هم سفر و هم دم و همراه من
کشت غروب تو مرا، ماه من
ای به لبت زمزمه قرآن بخوان
پیش نگاه همه قرآن بخوان
تا که نگویند به ما خارجی
ای پسر فاطمه! قرآن بخوان
اگر چه اجر خواندنت، سنگ شد
بخوان برادر، که دلم تنگ شد
آنچه که دیدم به دو چشم ترم
گفته برایم همه را مادرم
گفت ولی نگفت روزی سرت
از سر نی، سایه کند بر سرم
کاش که چشمم ز ازل کور بود
یا سرت از محمل من دور بود
ای شده گل، از گل رویت خجل
ماه ز خاکستر مویت، خجل
چشم من از زخم سرت شرمسار
اشک من از خون گلویت خجل
یا سر خود مشعل راهم نکن
یا ز سر نیزه نگاهم نکن
سنگ دلان، خونْ جگرم کرده اند
جامه ی ماتم به برم کرده اند
حرمله و خولی و شمر و سنان
با سر تو، هم سفرم، کرده اند
به هر
طرف که می رود محملم
چشم تو گشته ساربان دلم
ای سر ببریده، پناهم شدی
بر سر نی، هادی راهم شدی
ماه شب نیمه ی ماهم شدی
ماه شب اول ماهم شدی
جز تو که خورشید جهان گستری
کسی ندیده مه خاکستری
در غم ما کوه و چمن، گریه کرد
ماه، چو شمع انجمن گریه کرد
بس که به دور سر تو سوختم
نیزه به حال دل من گریه کرد
ای من و تو با خبر از حال هم
بیا بگرییم، بر احوال هم
یوسف زهرا سخن آغاز کن
از سر نی، پر زن و پرواز کن
بوسه بزن به صورت دخترت
سلسله از دست پسر باز کن
شرح غم خویش به عالم بگو
با قلم و زبان «میثم» بگو