خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
اهل کوفه چه قدر نامردید
اهل کوفه چه قدر نامردید
پست و بی عاطفه و بی دردید
اشکتان بر رختان جاری باد
کم بخندید و بگریید زیاد
آه ای بی خردان بد کردید
ظلم بر آل محمّد کردید
آبروتان همه رفت و همه ریخت
رشته هاتان همه یکباره گسیخت
رام در حلقه صد سلسله اید
سبزی سرزده از مزبله اید
در صف حشر که گردید دچار
همه در خشم خدای قهّار
پنجه ی ما به گریبان شماست
ننگ این فتنه به دامان شماست
لکه ی ننگ شما از دامان
نشود شسته به آب دو جهان
ننگتان باد از این کرده ی زشت
قتل مولای جوانان بهشت!
آنکه می بود طرفدار شما
یار و مولا و مددکار شما
هم طبیب دل مجروح شما
ملجاء عقل شما روح شما
وای بر حال شما در دل خاک
که هلاکید هلاکید هلاک
مانده بر گردنتان خون خدا
دست هاتان ز بدن باد جدا
کینه هاتان همه افروخت شرر
سوخت از آن جگرِ پیغمبر
دست بر خون خدا آغشتید
بضعه ختم رسل را کشتید
آتش ظلم و ستم افشاندید
جگر فاطمه را سوزاندید
یک جهان ننگ به دامن دارید
خون عبّاس به گردن دارید
هم علی اکبر ما را کشتید
هم علی اصغر ما را کشتید
حرم ختم رسل را اکنون
از سراپرده کشیدید برون
تا از این حیله و ظلم و تزویر
حرم وحی خدا گشت اسیر
آه صد آه از این ظلم و ستم
اهل بیت نبی و نامحرم
ای همه ننگِ ابد زاد شما
عجبی نیست ز بیداد شما؛
که شود پاره زمام افلاک
ابر خون گردد و ریزد بر خاک
وای بر حال شما بدبختید
همه در چنگ عذابی سختید
گر خدا داد شما را مهلت
نکند او به عقوبت عجلت
آتش خشم خداوند الهی به یقین
بر شما سخت گرفته است کمین