خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
ای سرت سایه فکنده به سرم
ای سرت سایه فکنده به سرم
هم دمم، هم سخنم، هم سفرم
سایه انداخته بر محمل من
هاله دور سر تو دل من
حافظ محمل زینب شده ای
ساربانِ دل زینب شده ای
صوت قرآن تو بی تابم کرد
لب خشکیده تو آبم کرد
غم تو می شکند پشت، مرا
زخم پیشانی تو کشت مرا
خاک و خون و رخ نورانی تو؟
کی زده سنگ به پیشانی تو؟
مردم کوفه عجب بی دردند
همه انگشت نمایت کردند
حمله بر قدر و جلالت کردند
نیمه ماه، هلالت کردند
من که از داغ تو مالامالم
زائر جسم تو در گودالم
بدن بی کفنت را دیدم
تن بی پیرهنت را دیدم
از تن پاک تو جز اسم نبود
جای یک بوسه بر آن جسم نبود
حال بگذار که رویت بوسم
بر سر نیزه گلویت بوسم
دست من بسته به بند است حسین
چه کنم؟ نیزه بلند است حسین
یا بیا بوسه به رویت بزنم
یا سر خویش به محمل شکنم
دختر فاطمه از توست خجل
تو سرِ نیزه و من در محمل؟
کاش ای دوش نبی سنگر تو
سر من بود به جای سر تو
کاش تا جان من از تن می رفت
نیزه خود در جگر من می رفت
ای چراغ دل من دور مشو
دیگر از محمل من دور مشو
همه جا دور سرت می گردم
سنگ آید، سپرت می گردم
دیدم از دور دعایم کردی
از سر نیزه صدایم کردی
دوش من هم به نماز شب خود
به دعای تو گشودم لب خود
سوز ما در جگر «میثم» ماست
نظم او قصه درد و غم ماست