خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
ای به برج عفاف بدر تمام
ای به برج عفاف بدر تمام
ای علی پیش پات کرده قیام
زینب ای نقش عشق را نقاش
زینب ای رسم مِهر را رسّام
ای
محبت کنیز دربارت
وی صفا در بر تو عبد و غلام
ای که طاها تو راست جدّ بزرگ
کس شده چون تو اینچنین اکرام؟
ای که زهراست مهربان مامت
ایکه حیدر تو راست باب گرام
همنوای حسن به وقت قعود
همقطار حسین وقت قیام
ای کتاب قیام را مطلع
ای به عشق حسین حُسن ختام
خطبه هایت طنین صوت علی
یا ز مادر گرفته ای الهام؟
ای به روی تمام نامردان
هم چو زهرا کشیده تیغ کلام
زینبی ، حیدری ، تو زهرائی
این بود اصل صنعت ایهام
تیزهوشان دهر از هوشت
همه در بطن هاله ی ابهام
ایکه از قامت هلالی تو
راست گردیده قامت اسلام
حزن ، آنسان ترا محاصره کرد
بعد از آن خنده گشت بر تو حرام
ای نماز شبت نشسته قبول
وی دل اطهرت شکسته تمام
آه از صبح روز عاشورا
تا زمانی که جنگ شد اتمام
بانگ دادی که یا اخا مهلا
تا به جای آورم وصیت مام
بهر تاراج خیمه های حسین
چشم نامحرمان به سوی خیام
بهر اتمام حجت از مقتل
می رسید از گلوی تشنه پیام
همه بر قتل تو کمر بستند
هیچ تیغی ندید روی نیام
تا رسیدی کنار پیکر او
به لبت جان رسید با هر گام