خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
شیر دخت شیر حی کردگار
شیر دخت شیر حی کردگار
کرد بر محمل یکایک را سوار
خود به تنهائی کناری ایستاد
اشک ریزان روی مقتل پا نهاد
لب گشود و عقده از دل باز کرد
با حسینش درد دل ابراز کرد
کی ز دور خردسالی یاورم
یاد داری در کنار مادرم
ماه رخسارت ز من دل می ربود
تا برد خوابم نگاهم
بر تو بود
یاد داری شامگاهی با حسن
راه پیمودید دوشادوش من
غافل از خواهر نگردیدی دمی
تا نگردد گرد من نا محرمی
حال بین نامحرمان دور منند
خنده بر زخم درونم می زنند
با تن تنها و چشم اشکبار
کرده ام بر ناقه طفلان را سوار
نیست عباس و علی اکبرت
بین دشمن مانده تنها خواهرت
لطف خود را باز یارم کن حسین
خیز از جا و سوارم کن حسین
من در این وادی چو پا بگذاشتم
هیجده محرم به گردم داشتم
شش برادر در کنارم بوده اند
دورخیمه پاسدارم بوده اند
باغ من هم ارغوان هم یاس داشت
لاله زارم لاله چون عباس داشت
حال خالی گشته از گل دامنم
نیست حتی غنچه ای در گلشنم
لاله زار داغ شد باغ دلم
خارها جمع اند گرد محملم
رأس یارم تا جدا از تن شده
قاتل او همسفر با من شده
نیست از این کاروان دلخسته تر
ساربانا لحظه ای آهسته تر
ای به خون خوابیده کمتر ناز کن
کم به گرد محملم پرواز کن
تو بمان ، من سوی کوفه راهیم
خاطرت آسوده ثارُ اللهیم
پیکر من خسته ، جانم خسته نیست
دست من بسته ، دهانم بسته نیست
من بر ایراد سخن چون مادرم
هم حسین و هم حسن هم حیدرم
بر لب خشکم پیام خون توست
آنچه را اجرا کنم قانون توست
از سر نی باش با من همسخن
پاک کن فرمان ز تو اجرا ز من
وعده ی ما کوفه ای نور دو عین
خواب راحت کن خداحافظ حسین