خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
هلال من از چه بر رخ تو خون ز خاکستر ...
هلال من از چه بر رخ تو خون ز خاکستر خانه بگرفته
مگر رأس تو عزیز دلم در چه جائی کاشانه بگرفته
نگوئی با من اگر سخنی بر جمال دردانه ات بنگر
که افسرده این کبوتر تو روی پای من لانه بگرفته
دل زینب گشته طوفانی ، رقیه گشته بیابانی
آه و واویلا(2)
بیا بنگر حال و روز مرا تا نگویم من شرح غمها را
تو می دانی بر سرم چه گذشت شام بگذشته در دل صحرا
گهی بین قتلگاه و گهی در میان خیمه نگهبانت
گهی در خیمه کنار گلت یادگار مظلومی زهرا
دو تا غنچه از عطش مردند ، همه گلهایت کتک خوردند
آه و واویلا(2)
ببین دست خسته ام ز جفا بسته شد با زنجیر پر کینه
هر آنچه سنگی خورد به سرم می زنم سنگ تو بر این سینه
منم زینب جز به تو به خدا رو نکردم بر قبله ای دیگر
که عشق بین من و تو بود آسمانی و عشق دیرینه
بیا با من سر نما امشب ، بگو یکبار دگر زینب
آه و واویلا(2)