خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
فهیمه ای که کس بر او نیافته مفهمه
فهیمه ای که کس بر او نیافته مفهّمه
عالمه ای که از ازل نداشته معلّمه
جلوه گر از وجود او هر آنچه داشت فاطمه
بوسه بپای او زند مدینه ی مکرمه
دعای اهل آسمان خطابه های او همه
کلام او ز محکمی چو آیه های محکمه
چه در سفر چه در حضر چه در میان قافله
قضا نشد قضا نشد از او نماز نافله
پیمبر است جد تو بتول دیگرش تویی
بتول مفتخر از آن که ناز پرورش تویی
علی است غرق وجد و شور از اینکه دخترش تویی
حسن به توست سرفراز از اینکه خواهرش تویی
حسین بر تو متکی که یار و یاورش تویی
شهید اگر شهید شد پیام آورش تویی
به مصطفی به مرتضی به مجتبی به فاطمه
که از توأند مفتخر ائمه ی هدی همه
تو در سخن پیمبری کلام وحی بر لبی
تو با پیام کشتگان حیات بخش مکتبی
تو در دل خرابه ها چو قرص ماه در شبی
تو بر هلال نوک نی به شهر کوفه کوکبی
تو زیب دامان نبی تو زین امّی و أبی
تو زینبی تو زینبی تو زینبی تو زینبی
نه ساره ای نه هاجری نه آسیه نه مریمی
چو مادرت سیده النساء کلّ آدمی
منم منم که از ازل گدای کوی زینبم
هماره دست التجا بود به سوی زینبم
خدای داده آبرو به آبروی زینبم
مرثیه خوان کربلا قصیده گوی زینبم
پرد هماره مرغ دل در آرزوی زینبم
در ازدحام حشر هم به جستجوی زینبم
بجان
مادرش قسم اگر کند نظاره ام
سوز جحیم باغ گل شود به یک اشاره ام