خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
زینب اگر جلوه کند عرش فتد بپای او
زینب اگر جلوه کند عرش فتد بپای او
خم شود و به احترام بوسه زند بپای او
گر بکند اشارتی آن مه ذات کبریا
کار خدای می کند دست گره گشای او
جنت و فردوس برین فخر کند بخود چنین
تا که خورد به خاک آن ذره خاک پای او
نوح اگر رها شده ز بحر سخت و بی امان
شاه دمشق بوده چون رهبر و نا خدای او
خضر اگر چه گم شود در پی آب زندگی
آب بقا روان بود در پی رد پای او
صوت علی به حنجرش هست چو تیغ مرتضی
برده دل از خدای او صوت چو مرتضای او
زلزله خطابه اش ارض و سما به هم زند
انجم و ماه پرورد دُرّ سر هوای او
صبر گرفتار غمش خویش ببازد ار شود
شاهد یک گوشه ای از صحنه کربلای او
مریم اگر مسیح او شفا دهد
به هر نفس
مسیح چون که می زند عصاره شفای او
دیده اوست کهکشان سینه اوست آسمان
محور چرخ نه فلک گنبد با صفای او