خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
ای دل امشب غرق شیدایی شدم
ای دل امشب غرق شیدایی شدم
مات در این شام رؤیایی شدم
باز رو کردم به باغ آرزو
دیدنی تر شد چراغ آرزو
عشق زانو زد به پای طبع من
گل دمید از شاخه های طبع من
جامی از توفیق را سر می کشم
تا گلستان ولا پر می کشم
گه چو بلبل ها ترنم می کنم
گاه چون گلها تبسم می کنم
در گلستان پر از گلهای نور
در بهشت عشق و گلزار بلور
حوریان پروانه ی گلها شدند
خادمان خانه ی زهرا شدند
شب نشینان فلک چون بلبلان
نغمه می خوانند
بر گِرد گلان
از بهشت آورده با خود جبرئیل
یک سبد گل از کنار سلسبیل
تا که ریزد در قدوم یاس عشق
زنده گردد باز هم احساس عشق
عرشیان آنجا طهارت کرده اند
بر تن احرام زیارت کرده اند
منتظر هستند تا گل وا شود
ساکن باغ گل زهرا شود
تا که این غنچه چو گل وا می شود
باعث لبخند زهرا می شود
کیست این گل آیت شرم و حیا
کیست این گل روح ایمان و دعا
کیست این گل آبروی مکتب است
فاش می گویم که نامش زینب است
لحظه ای گلزار از غوغا فتاد
بلبل باغ گل از آوا فتاد
ناگهان غنچه شکفت و ناله کرد
چهره را از اشک خود پر ژاله کرد
باغبان چون دید روی ماه او
بوسه زد بر چهره ی دلخواه او
بانوی گلها در آغوشش کشید
باز هم او را به حال گریه دید
داد آنجا بانوی گلهای دین
زینبش را بر امیرالمؤمنین
هر چه مولا کرد آرامش نیافت
غنچه از این گریه آسایش نیافت
هم در آغوش علی نالید او
هم در آغوش حسن نالید او
اشکهای او به هم پیوسته بود
گریه اش با چشمهای بسته بود
خواست تا با گریه اش این نور عین
چشم بگشاید به رخسار حسین
خواست تا گوید که محبوبم تویی
نور چشمم دلبر خوبم تویی
خواست گوید با نگاهش یا حسین
خواست بندد عهد و پیمان با حسین
تا گرفت او جا در آغوش حسین
سرنهاد از شوق بر دوش حسین
چشم خود را بر رخ او باز کرد
عشق را با دلبرش آغاز کرد