خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
چونکه آورد فاطمه با شور و شین
چونکه آورد فاطمه با شور و شین
مونس و غم پروری بهر حسین
دید ، آن سالار مردان بهشت
با سر انگشت چیزی می نوشت
گفت مادر: با که نجوا می کنی
بر روی قلبت چه انشاء می کنی
عالمی را دلفکارت کرده ای
سخت حیرانم ز کارت کرده ای
گفت: مادر شکر رحمت می کنم
با خدای خویش صحبت می کنم
شکر حق را می لبالب
داده است
خواهری را همچو زینب داده است
آسمانم پر ز کوکب می کنم
روی قلبم مشق زینب می کنم
خواهرم مشکل گشایی می کند
هفت عالم را خدایی می کند
با خدا می گفتم: ای رب کریم
ای تو بخشنده تو رحمان و رحیم
مِهر من را دلش شدت ببخش
خواهرم را عمر با عزت ببخش
لطف کن پروردگار ذوالکرم
تا شوم من پیش مرگ خواهرم
ترس دارم کوفیان خوارش کنند
پیش مردم طعنه ها بارش کنند