خاندان عصمت (ع) › طفلان زینب(س)
دید زینب چو برادر تنهاست
دید زینب چو برادر تنهاست
بهر یاری ز برادر بر خواست
دو جگر گوشه ی خود را طلبید
بر موی هر دو پسر شانه کشید
روی بر حجت داور آورد
هر دو را نزد برادر آورد
از تو سر در ره حق باختن است
سهم من سوختن و ساختن است
دو جگر گوشه ی من منتظرند
خبر از ما سوی مادر ببرند
ای برادر تو جواب ده دردم
به چه روئی به حرم برگردم
این دو گل هست به دوران ثمرم
هدیه بفرست به سوی پدرم
گر چه از سوز تو جانم بر لب است
این دو گل هم برگ سبز زینب است
ای فدای هستی تو هست من
گر بگیری این دو گل از دست من
تا ابد مدیون تو خواهر شود
مفتخر در نزد پیغمبر شود
چشم مولا تا که بر گلها فتاد
سر به روی شانه ی خواهر نهاد
باغبان گیسوی گلها تاب داد
لاله ها را از سرشکش آب داد
گفت ای خواهر غمپرور من
بس بود داغ علی اکبر من