خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
جبین بر زخم و رخسارت به خون بخشیده زیبای
جبین بر زخم و رخسارت به خون بخشیده زیبایی
غبار از عارضت شستم، ولی با اشک تنهایی
لبت از تشنگی چون شیشه قلبم ترک خورده
عجب دارم که چشمت باز هم مانده است دریایی
لوای صبر بر دوش و سرشک سرخ در چشمم
کنم جای عمو بر تو علمداری و
سقایی
چراغم دل، غذایم گریه، زلفم فرش و سر مهمان
تعالی الله از این مهمانی و از این پذیرایی
نمی گویم چه شد بر دخترت آنقدر می گویم
که جسمم زینبی گردیده، رویم گشته زهرایی
ببر ای باغبان امشب گل خود را به همراهت
که پامال خزان گردیده در فصل شکوفایی
به خود گفتم طواف آرم به دورت، لیک معذورم
نه چشمم راست بینایی، نه پایم را توانایی
تواناییِّ پایم با دویدن رفت از دستم
نوازش های شمر از دیده ام بگرفته بینایی
زهجرانت نخوابیدم ولی ممنونم از زینب
که بالای سرم با نام تو می گفت لالایی
به روز حشر چون بخشد خدا او را به مولایش
گناه «میثم» و عفو خدا باشد تماشایی