خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
سه ساله دختر کجا و یه عالمه دل بیقراری
سه ساله دختر کجا و یه عالمه دل بیقراری
چه بی خبر رفتی بابا تو مگه رقیه نداری
بی تو مهربون، شد دو کاسه خون
چشمای تر رقیه
یادته قدیما رو شونه ات سر می ذاشتم
کنار تو حتی یه لحظه غم نداشتم
حال روز منو نیگا کن
جون عمه برام عمه دعا کن
دخترت رو صدا کن
حالا که با دست زنجیر پر و بال ما رو می بندند
بگو به اینا که اینقدر به لباس پاره ام نخندند
بعد تو بابا، تو بیابونا
چی میاد سر رقیه
می بینه که دستام می لرزه نا نداره
دیگه برای آبله پام جا نداره
کعب نی وقتی روبرومه
وقتی رو نی سر عمومه
دیگه کارم تمومه
بهت می گفتم همیشه محاله که از تو جدا شم
ولی حالا بی تو باید همسفر نا محرما شم
ماه نی نشین، خاکا رو
ببین
روی معجر رقیه
پا به پای نیزه دویدن خیلی سخته
می ریزه زمین خون رگهات لخته لخته
مونده این آرزو تو سینه ام
کاش منم اون بالا بشینم
این روزا رو نبینم