خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
اینجا مزار فاطمه ی کوچک خداست
اینجا مزار فاطمه ی کوچک خداست
ریحانه ای ز گلشن سرسبز ابتداست
یک کعبه ملائکه الله در زمین
یک سوره مبارکه نور در سماست
باب الحوائجی است که همچون عموی خویش
پیوسته خلق را به درش روی التجاست
در سن کودکی است علمدار شهر شام
همچون عموی خود که علمدار کربلاست
گنجی است در خرابه و ماهی است در زمین
نوری است بین ظلمت و طوری به قلب ماست
مجموعه فضائل زهرا به کودکی
منظومه اسارت و محبوبه خداست
خاک خرابه اش که بوَد تربت حسین
چون خاک کربلا به همه دردها دواست
قرآن کوچکی به روی دست اهل بیت
آیات وحی اش از اثرِ کعبِ نیزه هاست
ذکر خدا تمام نفس های خسته اش
سر تا قدم شراره فریاد بی صداست
تنها نه جان و تن پدر و مادرم فداش
این نازدانه دختر ناموس کبریاست
هم سنگر شهیده زهرا و زینبیْن
آیینه حسین و حسن، قلب مرتضاست
مانند تحت
قبه مولایمان حسین
حاجات جن و انس در این آستان رواست
هر نازدانه را به سر دست لاله ایست
او را به روی دست، سرِ از بدن جداست
دانی چرا چو فاطمه شب زیر خاک رفت
میراث این سه ساله غمِ دختِ مصطفاست
این ماه پاره، پار? ماهی است از حسین?
این سوره مبارکِ «و الشمس والضحی»ست
حاجت از او بخواه که باب الحوائج است
مشکل بر او بیار که دستش گره گشاست
یاس کبود آل نبی، پای تا به سر
آیینه دار فاطمه از فرق تا به پاست
او یک فرشته و به رخش جای دست دیو
یا یک ملک که گوشه ویرانه اش سراست
می کرد زیر لب، دل شب از خود این سؤال:
بابا چه شد؟ برادر من کو؟ عمو کجاست؟
اطراف قبر کوچک این دختر حسین
سوز درون، اشک بصر بهترین دعاست
با آنکه در خرابه غریبانه داد جان
ملک خدا به یاد غمش محفلِ عزاست
با اشک، روی سنگ مزارش نوشته اند
بر برگ یاس سوخته سیلی زدن خطاست