خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
سلام بر من و میلاد روح پرور من
سلام بر من و میلاد روح پرور من
درود بر من و بر لحظه های آخر من
من آن سه ساله اسیرم که بوده در همه عمر
به روی دامن فرزند فاطمه سر من
اگر چه زینت آغوش امّ اسحاقم
قسم به ذات خدا فاطمه است مادر من
سفیر خون خدایم سفارتم در شام
امیر لشکر اشکم خرابه سنگر من
شبیه فاطمه و زینب و سکینه شدم
گواه ، منظر حسن و تن
مطهّر من
چهار ساله ام و با غمی چهل ساله
زمانه ریخته خون جگر به ساغر من
به هر مشاهده می دید چشم ثار ا...
جمال فاطمه در عارض منور من
به جنگ پور معاویه آمدم در شام
خدنگ ناله ، کمان آه ، اشک لشکر من
شهادمت و ادب و عشق و استقامت و صبر
کنند یکسره تعظیم در برابر من
گریستم همه شب تا به مرگ خنده زدم
چنان که خنده دم مرگ زد برادر من
شجاعت است برادر ، شهامت است پدر
حجاب ، مادر من بوده ، صبر دختر من
چو آفتاب ، فروغم به چهره بود حجاب
نشان سیلی دشمن حجاب دیگر من
به احتضار فتادم ز انتظار پدر
نیافت خواب شبی ره به دیده ی تر من
به موج حادثه ها می گرفت دستم را
نبسته بود اگر دست های خواهر من
نبود وعده ی وصلم اگر خرابه ی شام
کنار نعش پدر مانده بود پیکر من
سلام بر من و حجّ حسینیم تا حشر
که بود حجّ عظیم و طواف اکبر من
سلام بر من و حجّم که شد خرابه ی شام
مطاف من عرفات و مقام و مشعر من
به دور رأس پدر هفت بار گردیدم
طواف کعبه کجا و طواف دلبر من
در این خرابه زیارت کنید زهرا را
که روح فاطمه ی طاهره است در بر من
نشانه ای است ز میراث مادرم زهرا
اگر کبود شده عارض منور من
سرشک غربت زینب خرابه را می شست
چو خاک ریخت دل شب به جسم لاغر من
نه این خرابه که در هر دلی مراست مزار
نه شهر شام که عالم بود مسخّر من
مزار و بقعه ی من طعنه می زند به بهشت
کجاست تا که شود کور خصم کافر من
به شام ، رایحه ی خاک کربلا شنوید
کنار تربت پاکیزه
و مطهّر من
گرفته ماه رخم! زینت پدر گردید
اگر چه رفت به غارت تمام زیور من
وضو ز اشک گرفتم پی نماز وصال
وصال بود جواب سلام آخر من
کبودی رخ خود تا نهان کنم ز پدر
هزار حیف که بر سر نبود معجر من
حسین بود طپشهای سینه ی تنگم
حسین بود نفسهای روح پرور من
رواق کوچک من از جهان بزرگتر است
وجود، گمشده در کلبه ی محقّر من
شرار ناله ام از سوز «میثم» است بلند
که بیت بیت بود ناله ی مکرّر من