خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
امشب خرابه ام شد چراغانی
امشب خرابه ام شد چراغانی
جان به کف دارم از بهر قربانی
جان شیرینم در برم آمد سایه بابا بر سرم آمد
آه و واویلا آه و واویلا
شامیان شامیان من پدر دارم
رأس خونین او را به بر دارم
آمدی بابا چشم ما روشن گشته ویرانه از رخت گلشن
آه و واویلا آه و واویلا
اشک چشمم کند مجلس آرائی
تا کنم از مهمانم پذیرائی
زلف خونینم فرش ویرانه رأس اوشمع ومن چو پروانه
آه و واویلا آه و واویلا
ای پدر دیده بگشا تکلّم کن
بر روی دخترت یک تبسم کن
ای سر پاکت هست و بود من بوسه زن بر روی کبود من
آه و واویلا آه و واویلا
ای فدای رخ بهتر از ماهت
یا بمان یا مرا بر به همراهت
رأس پاکت را در بغل گیرم با تو می آیم، بی تو می میرم
آه و واویلا آه و واویلا
گر چه بابا ز هجر تو دلخونم
تا قیامت من
از عمه ممنونم
پیش رویم خود را سپر می کرد هر دم از من دفع خطر می کرد
آه و واویلا آه و واویلا
من برای تو اشکم بوَد جاری
عمه بر من نماید عزاداری
در این خرابه می میرم امشب می کند دفنم نیمه شب زینب
آه و واویلا آه و واویلا
صورت نیلی ام را ببین بابا
گشته چون صورت مادرت زهرا
سیلی از دست قاتلت خوردم ای پدر ارث از مادرت بردم
آه و واویلا آه و واویلا