خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
بوی تو می آید امشب از خاک ویرانه
بوی تو می آید امشب از خاک ویرانه
باد صبا می دهد مرا مژده ی تو را آمدی بابا
مستانه مستانه (2)
خون می رود از دیده ام چون لاله ی پاشیده ام
چون اشک خود غلطیده ام
دیگر نمانده
در تنم نیروی عمه گفتنم
بر دانم ای سر بنشین تا در دل گویم
ای ماه در خون نشسته ام دلشکسته ام حال من بنگر
نیلی شده رویم(2)
ای مایه ی آرامشم زخم لبت زد آتشم
جام اجل را سر کشم
دیگر نمانده در تنم نیروی عمه گفتنم
امشب تو را گویم جویم با دست بشکسته
بوسم ترک های لب تو جای لب تو روی گونه ام
بنگر که بنشسته(2)
از چه سرت بشکسته است جانم به جانت بسته است
روحم ز دنیا خسته است
دیگر نمانده در تنم نیروی عمه گفتنم
با اشک خود شویم رویت از خون و خاکستر
از عمه پنهان کنم رخت بهر پاسخت لعل لب بگشا
در این دم آخر(2)
ای حسرت شبهای من مرهم بنه بر پای من
سوزد همه اعضای من
دیگر نمانده در تنم نیروی عمه گفتنم