خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
هرگز روا نبود چهل منزل ای پدر
هرگز روا نبود چهل منزل ای پدر
یک طفل با سر پدرش همسفر شود
عمه جان عمه جان این سر پر خون سر باب من است (دسته ی 1)
عمه جان عمه جان پس به کجا پیکر باب من است (دسته ی 2)
منکه در هاون تقدیر و قضا سوده شدم
روی قبرم بنویسید که آسوده شدم
ز آل ا... طفلی در خرابه است
مگر این شهر قبرستان ندارد
این روزها رقیه ی تو رو به قبله بود
ممنونم ای پدر که مرا در بر آمدی
یک عده گرگ حمله به یک جوجه می کنند
آن نیز جوجه ایکه به داغش نشانده اند
چنان ضعیف شدم ای پدر که بر جسمم
فتاده سایه ی دیوار و سخت سنگین است
به مرگ خویش رقیه نوشت در تاریخ
که بوسه ی لب بابا گران ترین کالاست
یادش بخیر آن روزهای در مدینه
دو گوشواره داشتم حالا ندارم
نوبت ما که شد از حرف فرو می مانی
دختر تو چه کم از راهب نصرانی داشت