خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
ای گل خوش رنگ و بوی باغ عشق
ای گل خوش رنگ و بوی باغ عشق
بر دل زار تو مانده داغ عشق
بسکه ماتم دیده ای پژمرده ای
از عدو هر روز سیلی خورده ای
هر شب از هجران بابا سوختی
چشم بر درب خرابه دوختی
از غمت خون قلب سنگ خاره بود
داشتی چادر ولیکن پاره بود
ماه رخسارت همیشه تار بود
زندگی از بهر تو دشوار بود
پیکرت مانند شمعی آب شد
عمه از داغ غمت بی تاب شد
باغ رخسارت گل نیلی نداشت
صورت تو طاقت سیلی نداشت
عشق هم گویا اسارت رفته بود
گوشوار تو
به غارت رفته بود
همچنان زهرای بانوی فدک
می نمودی عمه را هر شب کمک
تا بخوانی تو نماز خویش را
سر کنی راز و نیاز خویش را
عمه با داغ دلت خو می گرفت
زیر بازوی ترا او می گرفت