خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
مرا دردی است اما نای گفتن را ندارد لب
مرا دردی است اما نای گفتن را ندارد لب
غمم را هیچکس آگه نمی باشد بجز زینب
به یادت هست گفتی گوشه ی ویرانه می آیی
بجز قلبم مگر ویرانتر از اینجا بود جایی
بیا چشم انتظارم ای فروغ چشم کم سویم
بیا تا راز کم سو گشتن چشمان خود گویم
سرت بر نیزه بود ای شاه من مات رخت بودم
مرا با دیده می خواندی و فکر پاسخت بودم
تماشای تو می کردم که دشمن خیره شد بر من
چنان سیلی به رویم زد که گردون تیره شد بر من
اگر چه هر کجا نام ترا بردم کتک خوردم
نترسیدم ز سیلی خوردن و نام ترا بردم
اجل هم بارها آمد که گیرد جان بر لب را
خجل گشتم ز بی جانی و دادم وعده امشب را
بیا تا جان بگیرم از تو تقدیم اجل سازم
سرافرازم نما امشب که در پایت سر اندازم