چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › عروسی
امشب خدا لطف نهان خود هویدا می کند
امشب خدا لطف نهان خود هویدا می کند
امشب تفاخر فرش بس بر عرش اعلی می کند
امشب دو تا را جفتِ هم، از صُنع، یکتا می کند
یعنی علی ماه رخ زهرا تماشا می کند
با چشم دل در صورت او، سیر معنا می کند
امشب حسد بر خاکیان، بی حد برند افلاکیان
خندان چمن، رقصان دمن، خوشدل زمین، خرم زمان
اهل ولایت شادمان، خرد و کلان و جزء و کل
در دست اسرافیل بین، صورش شده ساز و دهل
با نور، دعوتنامه بفرستاده هادیّ سبل
امضاء ز ختم المرسلین، گیرندگان، خیل رسل
هر کس که آید همرهش نی دسته گل، یک باغ گل
در آمد و شد اولیاء در رفت و آمد انبیاء
ای غصه و ای غم برو، ای شوق و ای شادی بیا
از بهر این ساعت زمین لحظه شماری کرده است
وز
بهر این وصلت زمین نابردباری کرده است
چشم فلک شب تا سحر اختر شماری کرده است
ایوب دهر از شوقِ امشب، بیقراری کرده است
دست خدا، وجه خدا را خواستگاری کرده است
امشب علی، آن عدل کل، بر عقل کل داماد شد
شاگرد ممتاز نبی، داماد بر استاد شد
خوان کرم مخلوق را دعوت به مهمانی کند
صد نعمت از رحمت خدا بر خلق ارزانی کند
وز طور، موسی آمده تا آنکه دربانی کند
آید خلیل، آرد ذبیحِ خود که قربانی کند
یوسف گرفته مجمر و اسپند گردانی کند
کروبیان در هلهله، قدوسیان در همهمه
عیسی به دنبال علی، مریم، کنار فاطمه
امشب به مُلک اهل دل مولی الموالی، والی است
بر سینه ی غم دست رد زن، موسم خوشحالی است
شام سیه بختی شد و روز همایون فالی است
کوثر، کنار ساقی کوثر، علی عالی است
زهرا به خانه ی بخت شد جای خدیجه خالی است
امشب به روی مرتضی لبهای زهرا خنده کرد
آن دل گر از غم مرده بود، از خنده ی خود زنده کرد
میخانه باز و هر کسی جام مُکیَّف می زند
ناهید، پا می کوبد و تندر به کف دف می زند
رنگین کمان چون مشتری خود را در این صف می زند
لبخند وصل، امشب چه خوش، کوثر، به مصحف می زند
آری نه تنها خاکیان هر آسمان کف می رند
منشین غمین امشب دلا، شادی جان کن بر ملا
خیز و مس خود کن طلا آیینه ات را ده جلا
عقد علی و فاطمه در آسمانها بسته شد
در آسمانها بسته شد در کهکشان ها بسته شد
زین نرگس و سوسن دگر چشم و زبانها بسته شد
راه یقین ها باز شد، پای گمان ها بسته شد
بازاریان حُسن را، دیگر دکان ها بسته شد
خورشید و ماه آسمان،
آیینه گردانی کنند
چون در زمین خورشید و ماهی نور افشانی کنند
بزمی که حق آراسته الحق تماشایی بود
جبریل مأموراست و فکر مجلس آرایی بود
میکال از عرش آمده گرم پذیرایی بود
چشم کواکب خیره گر از چرخ مینایی بود
در شهر یثرب لاجرم خوش گرد هم آیی بود
خیل ملک از عرش، سوی فرش فرش آورده اند
بهر جلوس انبیا پرهای خود گسترده اند
امشب ز شادی هر وجودی خویش را گم می کند
گردون تماشای زمین با چشم انجم می کند
دریای لطف سرمدی، بی حد تلاطم می کند
اهل زمین را آسمان غرق تنعّم می کند
هر غنچه بهر وا شدن چون گل تبسم می کند
امشب که گاه شادی بی حد و بی اندازه شد
با دست جانان دفتر عشق علی، شیرازه شد
امشب صدف، بر گوهری، یک بحر، گوهر می دهد
یک گوهر اما از دو عالم پر بهاتر می دهد
صرّاف کل، دردانه ای بر درج حیدر می دهد
خود دست دختر را پدر بر دست شوهر می دهد؟
نی نی، فلک خورشید را بر ماه انور می دهد؟
تبریک گو بر مصطفی جبریل از دادار شد
زهرا امانت باشد و حیدر امانت دار شد
امشب علی در خانه ی خود شمع محفل می برد
کشتیّ عصمت ناخدا را سوی ساحل می برد
مشکل گشای عالمی، حل مسائل می برد
انسان کامل را ببین، با خود مکمل می برد
هم آن به این دل می دهد، هم این از آن دل می برد
با نغمه ی جادویی اش، داوود مداحی کند
با خامه مانی کی توان این نقش طراحی کند
چشمی ندیده در زمین در هر زمان مانندشان
خورشید و مه تبریک گو بر وصلت و پیوندشان
شادی زهرا و علی پیداست از لبخندشان
لبخندشان دارد نشان از خاطر خورسندشان
شیعه مبارک
باد گو، بر یازده فرزندشان
ای شیعه، دست افشان شو و تبریک بر دلها بگو
بر پای خیز و تهنیت بر مهدی زهرا بگو
ای ساقی کوثر کنار خود بهشتی رو ببین
قامت قیامت را نگر طوبی ببین مینو ببین
زین پس هلال خویش را در آن خم ابرو ببین
هم روز را در چهر او، هم شب در آن گیسو ببین
هم لاله زار رو ببین، هم نافه بار مو ببین
هر چند ماه رخ عیان امشب به تو آسان کند
روزی رسد کز چشم تو رخسار خود پنهان کند