خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
با اشک دانه دانه من کرده ام چراغان
با اشک دانه دانه من کرده ام چراغان
مهمان خود بگیرم امشب به روی دامان
ویرانه ام شد غرق نور، آمد پدر از راه دور
عمه گمانم ماه من، آمده از کنج تنور
بابا حسین بابا حسین(4)
ای میهمان خسته غمت به دل نشسته
دور سرت بگردم چرا سرت شکسته
خوش آمدی ای میهمان، برای من قرآن بخوان
من بوسه گیرم تا سحر، از جای چوب خیزران
بابا حسین بابا حسین(4)
رفته شکیبائی ام طفل تماشائی ام
گرفته ضرب سیلی قوّت بینائی ام
ای دین و آئینم پدر، غمگین غمگینم پدر
کجای این ویرانه ای، تو را نمی بینم پدر
بابا حسین بابا حسین(4)
شکوه ندارم من ز تو اگر چه دیر آمدی
نیمه ی شب به دیدن دختر پیر آمدی
ای سر ببین پای سرت، امشب بمیرد دخترت
از بسکه سیلی خورده ام، گشتم شبیه مادرت
بابا حسین بابا حسین(4)
روی تو قرص قمر بیا و نازم بخر
یا که بمان در برم یا که مرا هم ببر
بر دامنم بنشسته ای، اما دلم بشکسته ای
با دخترت قهری مگر، که چشم خود را بسته ای
بابا حسین بابا حسین(4)