خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
خدا دوباره فیض دیگری داد
خدا دوباره فیض دیگری داد
حسین را عطیه دختری داد
چه دختری قبله ی عشق همه
تمام قد آینه ی فاطمه
دختری از نژاد کوثر و نور
که رشک می برد به عصمتش حور
دختر سجاده ی راز
و نیاز
صحیفه ی فاطمه را سر آغاز
عصاره ی ولایت حسین است
چکیده ی شجاعت حسین است
ز دیدنش حسین حظّ می برد
ناز رقیه را به جان می خرد
همه به دام مهرش افتاده اند
از نمک علی به او داده اند
گل بهار زینب و حسین است
دار و ندار زینب و حسین است
خدای را جلوه و مظهر است او
که خواهر علیِ اکبر است او
گاه سخن چشم همه به سویش
می شکفد گل از لب عمویش
فقط نه مست گشته از کلامش
قیام می کند به احترامش
خاطر او بین همه عزیز است
به گردنش ستاره سینه ریز است
حاجت مه نه جز نظاره ی او
فلک نگین گوشواره ی او
نه مهربان که مهربانترین است
هر نفسش مسیح آفرین است
جلوه ی خورشید هم از نقابش
حور و ملک ملازم رکابش
روح الامین به درگهش حاجب است
سجده به خاک حرمش واجب است
مِلک جنان به نام او خورده است
نهر عسل ز جام او خورده است
نجابت و حیا ترانه ی او
جود و کرم نم خزانه ی او
به منزلت چه گویمش کم اوست
دل خدا شکسته ی غم اوست
بسان لاله در دلش غم اندوخت
میان شعله های خیمه ها سوخت
در آتش فراغ و داغ جوشید
به تن لباس تازیانه پوشید
اسیر حلقه های زنجیر شد
نشد چهل رو عجب پیر شد
زخم فدک ارث به او رسیده
گرسنه و تشنه شده شهیده