خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اصغر(ع)
دلم گرفته و خواهم که باز گریه کنم
دلم گرفته و خواهم که باز گریه کنم
چو شمع سوزم و در سوز و ساز گریه کنم
گره به کارم و چون اهل درد می نالم
نیازمندم و چون اهل راز گریه کنم
چه حکمت است که کس چاره غمم نکند
هر آن چه در بر آن چاره ساز گریه کنم
به پیش خلق چرا گریه نیاز؟ آن بِه
به آستانه آن بی نیاز گریه کنم
نه حالتی که ز خوف خدای ناله کنم
نه خشیتی که به حال نماز گریه کنم
ولی مراست دلی داغدارِ داغ حسین
کزو هر آن چه کنم یاد، باز گریه کنم
به میهمان غریبی که آمدند او را
به تیغ و تیر و سنان پیشواز گریه کنم
به آن تنی که به خون غوطه زد کنم فریاد
بر آن سری که به نی شد فراز، گریه کنم
به کودکی که گرفتند تشنه لب او را
به تیر حرمله از شیر باز گریه کنم
"مؤید"م من و هر چند در گلستانم
دلم گرفته و خواهم که باز گریه کنم