خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اصغر(ع)
به دریای عطش در خون نشاندم گوهر خود را
به
دریای عطش در خون نشاندم گوهر خود را
که جویم از دل دریا رضای دلبر خود را
تجّلای جمالش تا که شد بی پرده مهمانم
به کویش هدیه کردم لاله های پرپر خود را
به معراج مناجاتش به میقات ملاقاتش
گرفتم هدیه کوچک تر و زیباتر خود را
بزرگ و کوچک آیینه چون یکسان نماید من
در این آیینه ی کوچک ببینم داور خود را
همه دار و ندارم را در این قنداقه پیچیدم
به شوق رو نما دادن خدای اکبر خود را
حسینم، پاره ای از پیکر پیغمبر و اینک
به روی دست دارم پاره ای از پیکر خود را
من و میدان جنگ و آخرین سرباز جانبازم
که از گهواره در آغوش من زد سنگر خود را
نه در گهواره می خوابد نه روی دامن طفلان
به تنگ آورده او از بی قراری مادر خود را
زبان دور دهن گرداند و با گردش چشمان
بخواند بهر یاری عمه خود، خواهر خود را
به دوش من سرش زین شانه بر آن شانه می افتد
که بی تاب است و نتواند نگه دارد سر خود را
زند بال و پر از سوز عطش چون بسملی، گویا
مهیا بهر پیکان می کند بال و پر خود را
ندارد چون که او تیغ زبان و دست تیغ آور
سپر سازد برای حفظ جانم حنجر خود را
خدایم در غم او تسلیت گفت و ندا آمد
حسین ما تو وابگذار بر ما اصغر خود را
نمی دانم که این امت چه عذر آرند در محشر
که می ریزند خون زاده پیغمبر خود را
کتاب سرخ عاشورای من تکمیل شد وقتی
به خون شیرخوارم مُهر کردم دفتر خود را